Πολιτισμικοί Μετεωρίτες 29

Ο συνθέτης Τάσος Στυλιανού, φωτογραφία Νίκος Φιλίππου

Τάσος Στυλιανού

«Ένας συνθέτης του καιρού μας»

[Πολιτισμικοί Μετεωρίτες-Κωνσταντίνος Α. Ει. Παπαθανασίου]

Οι Έλληνες Κύπριοι δημιουργοί της σύγχρονης σοβαρής μουσικής διαπρέπουν στο εξωτερικό και αγωνίζονται στο εσωτερικό για την ουσιαστική καλλιέργεια του Ήχου… «εις ώτα μη ακουόντων»

Τον κύριο Στυλιανού τον γνώρισα, σχεδόν πριν από μια δεκαετία, ίσως και παραπάνω, σ’ ένα μπαρ της παλιάς πόλης της Λευκωσίας όπου έπαιζε τζαζ κιθάρα με ένα σχήμα του σαξοφωνίστα Χάρη Ιωάννου. Μετά το τέλος του session, του συστήθηκα και πιάσαμε την κουβέντα εστιάζοντας στο μεγάλο κιθαρίστα του τζαζ ιδιώματος Kenny Burrell, μια και το παίξιμό του μου θύμισε τη μαγεία των ήχων του προαναφερθέντα Αμερικανού μουσικού.

   Έκτοτε παρακολουθούσα συχνά-πυκνά τις εμφανίσεις του διαπιστώνοντας, σταδιακά, πως δεν έχω μόνο την τύχη και την τιμή να ακούω και να συναναστρέφομαι έναν βιρτουόζο κιθαρίστα της τζαζ και πέρα από αυτήν, αλλά έναν σοβαρό συνθέτη του καιρού μας… αντάξιο ενός Ξενάκη ή ενός Χρήστου (συνθέτες σύγχρονης κλασικής μουσικής που αγαπώ), κι αυτό δεν γράφεται με κανένα ίχνος υπερβολής.   

Ένας συνθέτης της πρωτοπορίας

Απερίφραστα, ο κύριος Στυλιανού είναι ο κύριος εκπρόσωπος της σύγχρονης σοβαρής-κλασικής κυπριακής μουσικής, αν και τον περιορίζω γεωγραφικά κι αυτό, ίσως, τον αδικεί μια κι όπως θα διαβάσετε παρακάτω (στο σύντομο βιογραφικό) ο συνθέτης είναι όχι μόνο αναγνωρισμένος και καταξιωμένος, αλλά θεωρείτε και πρωτοπόρος σ’ αυτό που έχει δημιουργήσει και δημιουργεί, στη σκληρότητα του ανταγωνισμού -σε τέτοιο μουσικό επίπεδο, που αναφερόμαστε- τόσο των Η.Π.Α όσο και της Ευρώπης.

  Δεν θα σας κουράσω αναφερόμενος και ξεκλειδώνοντας με μουσικολογικούς όρους στη/τη μουσική του Τάσου Στυλιανού. Είμαι σίγουρος πως ούτε ο συνθέτης θα το ήθελε αυτό. Θα αρκεστώ να γράψω πως τα ηχοτοπία, η αύρα, η ουσία που ρέει ακούγοντας έργα του συνθέτη διεισδύει στον πυρήνα της απόλυτης δημιουργίας και προσήλωσης στο «Σκοπό» ενός αυθεντικού «εραστή» της Ευτέρπης (αρχαία μούσα της μουσικής και της λυρικής ποιήσεως) και της Αοιδής (αρχαιότερη Ελικωνιάδα μούσα του τραγουδιού).

  

Ένα κείμενο

Παραθέτω ένα κείμενο του συνθέτη, με την άδειά του, όπως έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του (ανάμεσα σε άλλα κείμενα περί μουσικής και όχι μόνο), όπου και παραπέμπω τον φιλόμουσο αναγνώστη για να ακούσει και δείγματα συνθέσεων-έργων τού Τάσου Στυλιανού (www.stylianoutasos.com):

-Κυπριακή Μουσική: «Εξώγεννα στοιχεία ρημάζουν καθημερινά τις ήδη μειωμένες μας αντιστάσεις. Σχεδόν κανείς δεν θέλει να διαγράψει την προσωπική του αξία, αλλά ταυτόχρονα ούτε και την προσφέρει. Εντούτοις, τα αρχαιοφώτιστα μελωδικά στοιχεία ταυτότητας που μας έχουν παρακαταθέσει οι πατεράδες και οι παππούδες μας, παραμένουν δουλοπρεπώς και οικιοθελώς ξένα. Παρόλα αυτά, εκ ρίζας και εκ φύσεως θα παραμείνουν, έστω και σε ρυθμό τεσσάρων τετάρτων -κοινώς, common time- αλησμόνητα και απροσπέραστα. Ό,τι κι αν κάνουμε, όσα κι αν μάθουμε, «Αυτοί» είναι που μέσα από το συμπαντικό διαδίχτυο θα μας αναγεννούν.

   Ο κυπριακός ήχος, η συνέχεια, το πνεύμα και η αναγκαιότητα ύπαρξής του, δεν μπορεί να μην αφήνεται να περάσει εντός. Ακόμα και μέσα στα αμέτρητα «χαμηλά» και «υψηλά» ιδρύματα καλών τεχνών που ενσαρκώνει ο τόπος, δηλώνει υποσκιασμένος αφού παρακάμπτεται από τις δίγλωσσες και ιδρυματοποιημένες παραδόσεις «μουσικών» διαλέξεων. Μιλούν, και καλώς πράττουν να μιλούν, για τη μουσική των Μπετόβεν, Στραβίνσκι, για ήχους τζαζ, ροκ, μπλουζ κ.ά., αλλά δεν καταλαβαίνω… «γιατί» δεν μιλάνε και για τη δική μας, ενδογενή, μουσική δημιουργία. Μήπως είναι τελικά δυνατόν να αγνοούν, έστω και την ψευδαίσθηση, πως μπορεί να είναι πιθανή η μουσική διαιώνιση στο αφροδίσιο νησί; Μήπως οι ειδήμονες λησμονούν και δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι μέσα από τον υπέρμετρο χορό του έρωτα που επέρχεται η ανθόλουστη κυοφορία της Μούσας; Μούσας, που αν δεν υποστεί μαρτυρικά το πλήγμα της εκτρώσεως, από την ανελέητη εξάντληση που θα της επιφέρουν τα στενόχωρα κέντρα επεξεργασμένων πληροφοριών, τότε, τελετουργικά, θα διανθίσει το είδος και θα περιλούσει, με τους πανέμορφους πονόηχους της γέννας της, τη ζωή του μέλλοντος.

   Το μείγμα έχει διογκωθεί, με αποτέλεσμα να ξεχειλίζει και να διασκορπίζεται ανελέητα στο πουθενά. Έχει γίνει πιάτο με γερμανικό λουκάνικο, ωμό ψάρι και στιφάδο γκούλαζ. Κι όλα αυτά, όχι εξ ανάγκης για μια καινούργια διαλεκτική μορφή έκφρασης, αλλά για χάρη του μείγματος. Παρόλα αυτά, η Κυπριακή Μουσική στέκεται –είτε μέσα από το ΣΟΒΑΡΟ λαουτάρη, είτε μέσα από το νέο ΚΥΠΡΙΟ δημιουργό, που ακόμα κανείς δεν γνωρίζει.».

Τάσος Στυλιανού: In brevis

Γεννήθηκε το 1969 στη, κατεχόμενη σήμερα από τους Τούρκους, Μόρφου. Σπούδασε μουσική στις Η.Π.Α. στο Mannes College of Music, Τζαζ και Σύγχρονη Μουσική στο New School for Social Research, σύνθεση με τον Henry Martin και στη Σχολή Μουσικής Aaron Copland του Queens College (MA στη Σύνθεση) με τους Morris Rosenzweig, Thea Musgrave και Paul Levy. Είναι επίσης κάτοχος Ph.D. στη Σύνθεση από το Πανεπιστήμιο της Utah όπου μελέτησε με τον Morris Rosenzweig. Έχει κερδίσει βραβεία και πολλές τιμητικές διακρίσεις μεταξύ των οποίων είναι, το Βραβείο Σύνθεσης και την υποτροφία στη Σύνθεση Leroy Robertson, το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό σύνθεσης της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου και το τιμητικό βραβείο από το διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης ALEA III. Έχει λάβει επίσης χορηγήματα από το UTA (University Teaching Award) του Πανεπιστημίου της Utah και υποτροφία από το Banff Residency στον Καναδά και από το Composers Conference στη Βοστόνη, όπου υπήρξε συνθέτης in residence. Έχει επίσης συνεργασθεί με την Parma Recordings για τον ψηφιακό δίσκο «Mosaic» -μια συλλογή έργων, μέσω του Συλλόγου Συνθετών του οποίου είναι μέλος. Του έχουν ανατεθεί διάφορες συνθέσεις έργων, όπως από τον Όμιλο Κλασικού Ελληνικού Θεάτρου της Utah, τον παγκοσμίου φήμης φλαουτίστα Carlton Vickers, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου, τη Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου κ.ά.. Ανάμεσα στους συνθέτες με τους οποίους έχει συνεργαστεί περιλαμβάνονται οι Morris Rosenzweig, Thea Musgrave, Paul Levy, Mario Davidovsky, Johnathan Harvey, Pierre Boulez, Paul Lanky, Steven Mackie κ.ά. Έργα του έχουν εκτελεστεί από διάφορους μουσικούς όπως οι Bodil Robech και Carla Rees, σύνολα όπως το New York Music Ensemble, Canyonlands New Music Ensemble, ALEA III, Εθνική Χορωδία της Μολδαβίας, New Music Ensemble του Πανεπιστημίου της Utah, dissonArt ensemble, Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου και σε συναυλίες του Κέντρου Κυπρίων Συνθετών, όπου είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Συνεργάζεται συχνά με σύνολα και εκτελεστές από την Κύπρο και το εξωτερικό.

Δημοσιεύτηκε στην ομώνυμη στήλη, στο πολιτιστικό ένθετο, «Ηδύφωνο», της ελληνοκυπριακής εφημερίδας, «Η Σημερινή», την Κυριακή 3 Απριλίου 2016, σ. 4.

Παντοδάπαισι μεμειχμένα χροίαισιν 9

Ο ποιητής Κώστας Ρεούσης (αριστερά) με τον συνθέτη Τάσο Στυλιανού (δεξιά) ή ο συνθέτης Τάσος Στυλιανού (δεξιά) με τον ποιητή Κώστα Ρεούση (αριστερά), σ’ ένα σπανιότατο ενσταντανέ όπου ο Ρεούσης χαμογελά, 19:26… ακριβώς & ακριβοί, την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016, στο καφενείο «Βαλίτσα», στην παλιά Λευκωσία, φωτογραφία Χάρης Παναγιώτου

Τάσος Στυλιανού

«Ίχνος»

19ο Πολιτιστικό Φεστιβάλ Πανεπιστημίου Κύπρου

Αρχοντικό Αξιοθέας, παλιά Λευκωσία

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016, 20:30

Τῷ οὖν τόξῳ ὂνομα βίος, ἒργον δέ θάνατος.

Ἡράκλειτος

Πιο πάνω ή κάτω από την άμεση επικοινωνιακή συντακτικότητά του, ο Λόγος, μορφοποιείται από ανακατατάξεις και εμφάσεις εσωτερικών στοιχείων που κινητοποιούνται, ταλαντεύονται και συγκρούονται μέσα από την προσπάθειά τους να παραμείνουν. Ακόμα και οι πιθανές μετατροπίες που μπορεί να επιδέχονται τα διάφορα τούτα στοιχεία, πολλές φορές είναι ανεπαρκείς. Το αποτέλεσμα είναι η, ουκ ολίγες φορές «αιματηρή», αναπόφευκτη αφαίρεσή τους.

Ἁρμονίη ἀφανής φανερῆς κρέσσων.

Ἡράκλειτος

Παρόλα αυτά, η απουσία τέτοιων στοιχείων κάθε άλλο παρά αναιρεί την ατέρμονη δυναμική τους. Είναι τούτη, η απουσία, η οποία εμπνέει την -εναπομένουσα να βρεθεί- διαλεκτική μορφή επικοινωνίας. Κάτω απ’ όλα αυτά, ως βάση ή στοιχειωδώς, πιστεύω βρίσκεται ο ήχος: η κινητήριος αόρατη δύναμη που, τελετουργικά, μέσα από αγέννητους ρυθμούς, ταξινομεί την απουσία ή μη όλων τούτων των στοιχείων.

Ψυχῆς πείρατα ἰών οὐκ ἂν ἐξεύροιο, πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθύν λόγον ἒχει.

Ἡράκλειτος

Ειλικρινά δεν γνωρίζω πως ακούγεται αυτός ο ήχος. Νιώθω όμως, εξ ανάγκης, ελεύθερος να αναδείξω την ύπαρξή του.

Ησυχία Μεσημεριού (Κώστας Ρεούσης) στην Άρρωστη Νήσο (Μιχάλης Πιερής) ένα Γιαπί Αιρετικών Φαντασμάτων (Κώστας Ρεούσης) χωρίς τη Σιωπή (Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα)

Τάσος Στυλιανού

Λευκωσία, Ιούλιος 2016

Συντελεστές

Ποίηση: Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μιχάλης Πιερής, Κώστας Ρεούσης

Συνθέτης: Τάσος Στυλιανού

Μουσικοί: Μαργαρίτα Ηλία (υψίφωνος), Δροσοσταλίδα Μωραΐτη (πιάνο), Μάριος Νικολάου (κρουστά), Άγγελος Μιχαηλούδης (κρουστά), Μενέλαος Μενελάου (βιολί), Νίκος Κουκουβίνος (τρομπόνι)   

Περιθωριακά 29

Ο ποιητής Παντελής Μηχανικός (1926-1979)

Παντελής Μηχανικός

«Εμπιστευτικό για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή»

[Περιθωριακά-Κωνσταντίνος Α. Ει. Παπαθανασίου]

«Σκέφτομαι πως θα ψοφήσει μέσα στην παγωνιά. Κι ο Ιωάννης, σαν ν’ ακούει τη σκέψη μου “πήγαινε” μου φωνάζει, “πήγαινε, ΨΟΦΙΜΙ, στη ζεστασιά σου”.»

Με τον Παντελή Μηχανικό (30.7.1926-20.1.1979) παρέα και συντροφιά, τα «Περιθωριακά» αυτής της Κυριακής και, προπαντός, με πίστη! Με τον Παντελή Μηχανικό και μ’ ολόκληρο το πεζό ποίημά του, που δίνει και τον τίτλο του ελάχιστου τούτου κειμένου. Με τον Παντελή Μηχανικό και την «Κατάθεσή» του (1975), μ’ εκείνα τα δυο ποιήματα (το προαναφερθέν και το «Και πάλι φωνάζει») να «εκκωφαντικά τυφλώνουν» τις φοβισμένες και παρασκηνιακές προσπάθειες μελετητών του έργου του, όπως καθορίσουν το στίγμα και τη στάση του ποιητή σε καιρούς όχι και τόσο δημοκρατικούς (κι ας λέει η επίσημη Ιστορία). Έτσι, διότι ακόμη και το ποίημα «Ωδή για ένα σκοτωμένο τουρκάκι», παρερμηνεύεται ύποπτα από κάποιους που φαίνεται να υπακούουν πειθήνια στις οδηγίες/γραμμές μιας αόριστης και επ’ αορίστω πολιτικά/κοινωνικά ορθής επαναπροσεγγίσεως (να ήξεραν κι αυτό ακόμη, σωστά ή ορθά να πράττανε/πράττουν, κι εγώ πρώτος θα έκανα/κάνω γαργάρα το «κώνειο»). Με τον Παντελή Μηχανικό, το λοιπόν, και τον έντιμο λόγο του, πιο σύγχρονο και σημερινό από ποτέ (κι ας ακούγεται στερεότυπο αυτό), φωτεινό σηματοδότη στη συγκεχυμένη κι άγρια εποχή που διανύουμε.

   Διατηρώ την ορθογραφία του πρωτότυπου κειμένου και τα όποια λάθη (όχι το πολυτονικό), όπως έχει/έχουν καταγραφεί στη συγκεντρωτική έκδοση της ποίησης του Μηχανικού: Παντελής Μηχανικός, «Ποιήματα-συλλογές και άλλα», εκδ. Χρυσοπολίτισσα, επιμέλεια Θεοδόση Νικολάου & Φοίβου Σταυρίδη, Λευκωσία, Οκτώβρης 1982, σσ. 82-83. Το ποίημα, συνοδεύει ένα σύντομο βιογραφικό/κριτικό σημείωμα για τον ποιητή, όπως ακριβώς απαντάται στο επίσημο σχολικό εγχειρίδιο του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Υπηρεσία Ανάπτυξης Προγραμμάτων, «Κείμενα Κυπριακής Λογοτεχνίας», τόμος Β΄, συντακτική ομάδα Λεύκιος Ζαφειρίου, Γιώργος Μύαρης και Αλέξανδρος Μπαζούκης, Λευκωσία, ανατύπωση 2014, σ. 199. 

Εμπιστευτικό για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή

Ακρίδες και μέλι δια τον Ιωάννην τον Βαπτιστήν. Ναι, αυτός θα βαπτίσει τον αμνόν.

   Και όντως τον εβάπτισε και ο βαπτιστικός εσταυρώθη. Και ερωτώ τώρα εις τόνον ήπιον, τι εκαταλάβαμε, Ιωάννη Βαπτιστή, όσο μέλι και όσες ακρίδες και αν έφαγες, τι εκαταλάβαμε επειδή τον αμνόν δεν τον εσταύρωσες εσύ αλλά άλλοι.

   Ω Ιωάννη, ω τρελλέ αδελφέ μου, δεν ήσουνα πιο δυνατός από εμέ. Εφώναζες και συ όπως εγώ. Και ύβριζες με πολλήν ευγλωττίαν την Ηρωδιάδα αλλά και αυτή δεν τα πήγαινε παρακάτω, σου έκοψε το κεφάλι και της το εσέρβιραν εις ασημένιο δίσκο. Μη μου πεις ότι έφταιγε η Σαλώμη όσον ωραία κι αν χόρευε. Αυτό ήταν το πρόσχημα.

   Πολυαγαπημένε μου αδελφέ, έχασες και συ ο ίδιος το κεφάλι και τον βαφτιστικό σου τον σταύρωσαν. Και μένω τώρα εγώ μόνος μου να φωνάζω. Αλλά φωνάζουν μαζί μου και άλλοι πολλοί και οι περισσότεροι είμεθα τρελλοί και γίνεται θόρυβος και κρότος πολύς και κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέγουμε –αλλά κι αν ακόμα καταλάβαιναν δεν θα μας έκαναν το χατήρι να καθήσουν να μας ακούσουν. Ευτυχώς λέω που οι μέλισσες πάνε ακόμη και μαζεύουνε τη γύρη και φτιάχνουνε μέλι. Ευτυχώς ακόμη που οι ακρίδες ξέρουν να πηγαίνουν να τρώνε το σιτάρι. Κι ο ποντικός να κρύβεται. Κι ο λαγός να τρέχει δρομαίως στις ανηφόρες. Ευτυχώς που ακόμη σχεδόν όλα τα δένδρα και πλείστα εκ των ζώων ξέρουν τι τους γίνεται.

   Βέβαια εγώ δεν θα σου έκοβα ποτέ το κεφάλι, αδελφέ μου Ιωάννη, αλλά, ας τ’ ομολογήσουμε, δεν θα τολμούσα να τα βάλω με τον Ηρώδη και θα πήγαινα να κρυβόμουνα. Όσο για την Ηρωδιάδα αυτή θα τη σκότωνα μπαμπέσικα αν μπορούσα. Όχι στα φανερά, πρέπει να ομολογήσω. Ποιος τώρα στα φανερά κάνει πράγματα επικίνδυνα. Και ποιος τολμά να σου πει ένα επικίνδυνο μπράβο. Δεν είναι τώρα καιρός για ύψη.

   Είμεθα γυμνοσάλιαγκες τώρα όλοι, αγαπητέ μου αδελφέ Ιωάννη Βαπτιστή. Βεβαίως με πιάνουνε κι εμένα καμμιά φορά τα μπουρίνια και βάζω τις φωνές στα παιδιά κι ύστερα πάω και κρύβομαι ωσάν τον σκαντζόχερα. Που οι χρυσοί καιροί που φώναζες εσύ! Και σ’ έτρεμε φορές φορές η Ηρωδιάς κι έβλεπε άσχημα όνειρα στον ύπνο της. Οπότε μια μέρα στον ξύπνο της σου την έσκασε.

   Αγαπητέ μου Ιωάννη, για να είμεθα ειλικρινείς, όσα δικαιολογητικά κι αν μου πεις, όση πρόοδος κι αν ισχυρισθεί κανείς ότι έγινε, ας το πούμε, τα έργα των χεριών σου υπήρξαν μηδαμινά. Δεν θα μου πεις τώρα ότι μιλώ προκλητικά εσύ που ήσουνα ένα τέρας προκλητικότητος.

   Κι ο γλυκύς Ιησούς. Ήρθε και το άγιον πνεύμα εξ ουρανού και τον φώτισε. Πού ’ν τον; Έζησε, αλήθεια, μέσα στο μεγαλείο. Και παράσυρε πολλούς στον ωραίο δρόμο. Αλλά πού ’ν τον; Του έχτισαν ακόμη και ναούς για να τον κοροϊδεύουν. Αυτόν. Ναούς ήθελε αυτός; Που θα τους ξανάδερνε με το ματσούκι του και θα τους σκορπούσε. Αλλά πόσα χρόνια ν’ αντέξει κι αυτός. Σκουλήκια είμαστε κατά βάθος. Τρωκτικά. Τι θα μπορούσαμε να φάμε και να μην το σαπίσουμε.

   Εν πάση περιπτώσει -και για να τελειώνουμε- αγαπητέ μου αδελφέ Ιωάννη Βαπτιστή: μπήξε ακόμη καμμιά από τις αγριοφωνάρες σου και μη φοβάσαι. Εξ άλλου εσύ ποτέ δεν φοβόσουνα κανένα. Μπήξε λοιπόν καμμιά από τις αγριοφωνάρες σου για να χαλάσουνε λίγοι ναοί, να εξοργισθούνε κάμποσοι Φαρισσαίοι και να χολοσκάσει καμμιά Ηρωδιάς. Κι αν δεν βρει το κεφάλι σου για να το κόψει, δεν πειράζει, ας πάρει το δικό μου τούτη τη φορά –είναι που είναι χαμένο. Μπήξε λοιπόν καμμιά φωνάρα να ευχαριστηθεί η ψυχή μου. Και μην ξεχνάς πως σε θαύμασα όταν με το κεφάλι: κομμένο μέσα στο δίσκο, έρριξες μια δυνατή φτυσιά μέσα στα μούτρα του μαλάκα του Ηρώδη.

Βιογραφικό/κριτικό σημείωμα

Ο Παντελής Μηχανικός (Λιμνιά Αμμοχώστου, 1926-Λονδίνο, 1979) φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας. Από το 1949 έως τον θάνατό του εργάστηκε ως υπάλληλος στο Τμήμα Τελωνείων.

   Οι χρονικές ενδείξεις των τριών ποιητικών συλλογών του («Παρεκκλίσεις. Σημειώσεις ημερολογίου 1952-1954», 1957, «Τα δυο βουνά», 1963 και «Κατάθεση», 1975) αντιστοιχούν σε καίριες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του νησιού. Παράλληλα, η διαμόρφωσή του ως ποιητή συντελείται μέσω του διαλόγου του με την ποίηση του Γ. Σεφέρη και του Τ.Σ. Έλιοτ. Ο λόγος του λιτός, καίριος και πυκνός, γίνεται σταδιακά ασθματικός και καταγγελτικός, καθώς η απομυθοποίηση των κυρίαρχων προτύπων ηθικής στάσης, ζωής και συμπεριφοράς τον φορτίζει με μια πικρή οργή και μια ρεαλιστική απογύμνωση, που φτάνει συχνά έως την ειρωνεία και το σαρκασμό. Έτσι, η προσωπική αίσθηση της ιστορίας μεταγράφεται σε συλλογική οδυνηρή εμπειρία και η κυπριακή τραγωδία προβάλλει ανάγλυφη στο σκηνικό της ποίησής του. Το έργο του, πέρα από τη δημιουργική αφομοίωση της ποιητικής του μοντερνισμού, άνοιξε το δρόμο για νέες εκφραστικές επιλογές στους Κύπριους ποιητές.

Δημοσιεύτηκε στην ομώνυμη στήλη, στο πολιτιστικό ένθετο, «Ηδύφωνο», της ελληνοκυπριακής εφημερίδας, «Η Σημερινή», την Κυριακή 1^η Νοεμβρίου 2015, σ. 5.

Υπερπραγματική Φράξια Λευκω©ίας 58

William Ewart Gladstone

[29 Δεκεμβρίου 1809-19 Μαΐου 1898]

«Αναλογίζομαι τι ικανοποίηση θα αισθανόμουν αν είχα την τύχη πριν από το τέρμα της μικρής μου ζωής να δω τον πληθυσμό αυτής της Ελληνικής Νήσου, της Κύπρου, να ενσωματωθεί ύστερα από φιλικό διακανονισμό με τους αδελφούς του, του Βασιλείου της Ελλάδος»

Μία Ελεύθερη Φωτοτυπία

Της

Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας

Έτος Ιδρύσεως 2005

[01.04.2012]

!*!

:Υστερόγραφο:

Η παραπάνω δήλωση -που αμφισβητείται από τους παραχαράκτες της ιστορίας- κυκλοφορήθηκε, μαζί με τη φωτογραφία του φιλελεύθερου Βρετανού πολιτικού και τέσσερις φορές πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου, William Ewart Gladstone, ως feuille volante της Υ.Φ.Λ., την 1^η Απριλίου 2012, στους δρόμους της Λευκωσίας. Το γεγονός ότι αναρτάται σήμερα, 1^η Οκτωβρίου 2016, Ημέρα Εορτασμού Της Ανεξαρτησίας Της Κύπρου, σημαίνει.