Σχόλια Πολιτισμικής Αντικατασκοπίας 5

Ο Έλλην της Κύπρου ποιητής, ιδρυτής της Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας (2005) και ταγματάρχης του Γραφείου Αντικατασκοπίας της (Α2), Κώστας Ρεούσης, αυτοαπαθανατίζεται στον υπαίθριο χώρο ενός εργοστασίου ή φυλακής και στρατοπέδου, Πέμπτη 9 Μαΐου 2019

Ο ΕΝΑΣ, ΣΕΣΗΜΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟΔΗΜΟΣ, επισκέπτεται τη νήσο για εμπόριο εικαστικού σεξοτουρισμού με «κυρίες» περιωπής ή περί-οπής. Ο άλλος, πρωτομακρόστενος όπως έχει ονοματιστεί σ’ ένα μου ποίημα που υπάρχει στο «Ο Κρατήρας του Γέλιου μου» (εκδ. Φαρφουλάς, Αθήνα, Οκτώβριος 2009), εκτίθεται πάντα δυναμικά και σε τροχιά δημιουργικότατης εξέλιξης. Κι ο τρίτος –ο και καλά γκαλερίστας– αχαρακτήριστος. Η μόνιμη οσμή της μούχλας του εργοστασίου που έχω ξεσκατίσει, η επαφή με παλιούς γνωστούς που δε γουστάρω αλλά συνεχίζω να ζω ανάμεσά τους, το αλκοόλ, η κούραση της μέρας, η μανούρα της καρδιάς μου με μια γνωστή και μη εξαιρετέα μαντάμ κι η αφελής προσέγγιση της δράσης των Αιγύπτιων Υπερρεαλιστών (1939-1949) με σύγχυσαν. Η πλαστογραφία της συγκίνησης ανεβάζει το δείκτη στο χρηματιστήριο μιας εντόπιας καλλιτεχνικής καταισχύνης, ενώ ο ποιητής ως κατάσκοπος της εποχής και του βίου του, που είμαι, σφάζομαι ανισόρροπα μοναχός μου.

ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΙ ΤΟΥΡΚΟΜΕΡΙΤΕΣ, οι κάτοικοι της Χώρας νήσου Κύπρου, συντηρούν ως κόρη οφθαλμού, το παραδόπιστο δόγμα της κτηνωδίας που προσκυνούν. Έχοντας συναναστραφεί ζωντόβολα –ακονισμένα στην ανομία του χρήματος και μόνο– απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις, η διαπίστωση οδηγεί στην αναισθησία της παρουσίας τους. Ο σύγχρονος πολιτισμός τους συγκεντρώνεται στην παρακμάζουσα αιχμή μιας επιφανειακής δημόσιας ασχετοσύνης αγεώργητων ψυχώσεων. Δεκαετίες τώρα μου έχουν δείξει, ολοφάνερα, πως λειτουργούν και ενεργούν ωσάν πουτάνες, με ή χωρίς νταβατζή, ενδεδυμένες τον ορισμό της αγενούς προσποιητά ευγένειας. Εγώ, καθυστέρησα ηθελημένα να τους πιστέψω μια κι εξακολουθώ να τους βλέπω, διεισδυτικά έως αντί κατασκοπευτικά, και φορές απλώς κοιτώ το μονίμως άδειο πορτοφόλι μου. Μπάσταρδος λαός και βιασμένος τόπος.

ΕΝΑ ΜΥΓΟΧΕΣΜΑ, ΜΙΑ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΙΤΙΣΣΑ ΙΑΤΡΟΣ –αφού αναγιώθηκε και γαλουχήθηκε στα και με τα σκέλια ενός τουρκόσπορου και καλυμμένα αγγλόφιλου έως προδότη τέως εκδότη-βιβλιοπώλη-ταβερνιάρη και κουμπάρου της– εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια κι ως συγγραφέας της πεζής γραφής, ήτοι οπής. Κάποια διηγήματα-αφηγήσεις, το πρώτο της βιβλίο (η εμπειρία, ουσιαστικά, της ψυχοθεραπείας της μ’ έναν ψυχίατρο ολκής της πρωτευούσης μακαρίτη), και μια νουβέλα όχι κακή, το δεύτερο παραλήρημα (λόγου διαστρεβλωμένα πατριωτικού και ύπουλα ανακριτικού των σκοτεινών και συμφεροντολογικών προθέσεών της), και κάποια δημοσιεύματα σε έντυπα της Κύπρου και της Ελλάδας (κριτικές αδολεσχίας, παραληρήματα μυωπικά εθνικοσοσιαλιστικού πολιτικού λόγου και γενικώς ό,τι να ’ναι) κατάφερε να κατέχει θέση στη λογοτεχνία του χαλουμόνησου με προβολή και στας Αθήνας. Φροντίζει δε, το σούργελο, να περιπλέκει με την παρουσία της και καταστάσεις, μπας και της δώσουν σε λίγους μήνες το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου, στην κατηγορία που το πόνημά της καταχωρίστηκε, έτσι για να κουνιέται πιότερο και βραβευμένα, μέσα στης παλαιάς της πόλης τα στενά (sic), το γύναιο που είναι εκπορνευμένο. 

Σχόλια Πολιτισμικής Αντικατασκοπίας 4

Ο ποιητής Κώστας Ρεούσης στο Γραφείο Αντικατασκοπίας του Τάγματος της Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας, απαθανατισμένος από τον συγγραφέα Στέφανο Σταυρίδη, στις 29 Οκτωβρίου 2017

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΝΗΣΙ των προγόνων μου –απ’ τη μεριά του πατέρα– κι όλοι / όλες όσοι / όσες ποιητές / ποιήτριες ή και συγγραφείς εν γένει ήρθα σε επαφή, τόσο προσωπικά όσο και με το έργο τους (και χωρίς ίχνος υπερβολής: κατασκοπεύοντας τις κινήσεις και τις συμπεριφορές τους στο / στον, ας πούμε, ποιητικό / λογοτεχνικό πεδίο / χώρο), απέδειξαν, αλίμονο,  το άμουσο της τέχνης που νομίζουν ή και πιστεύουν, ακόμη, πως καλλιεργούν. Η τέχνη της γραφής και της ανάγνωσης είναι μύηση και πίστη, και το γράμμα και η λέξη που χαράζεις στο χαρτί ιερουργία των πειθαρχημένων και μαγεία των χειρών.

ΜΕ ΤΟ ΡΑΚΟΦΟΡΕΜΕΝΟ ΕΚΕΙΝΟ «Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν», κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του αθηναϊκού λογοτεχνικού περιοδικού «Δέκατα» (τχ. 57, Άνοιξη 2019) με αφιερωματική θεματική στους ποιητές, συγγραφείς, πανεπιστημιακούς, συνταξιούχους και μη σχολείων κι υπουργείων, γιατρούς, εμπόρους, εικαστικούς και άλλους τυχάρπαστους γραφιάδες του νησιού της εταίρας, του χαλουμιού, της τουρκοκρατούμενης πατριωτικής απάτης κι άλλων κοινών και μη εξαιρετέων «καταστάσεων» και «προσωπικοτήτων». Τουριστικά φολκλορικό και καραμπινάτα ανοιξιάτικο-καλοκαιρινό, το εξώφυλλο του περιοδικού, φιλοδοξεί να κάνει καριέρα και πωλήσεις ανάμεσα σ’ ομπρέλες θαλάσσης, ξαπλώστρες, μπανιερά, αντηλιακά και όργια μεσόκοπων και καταϊδρωμένων άκυρων έως άχρηστων Κυπρίων λογοτεχνών. Άντε, με το καλό, και παρουσίαση στον «Κερχανά της Κύπρου» ή στο «Σπίτι της Κύπρου» στας Αθήνας. Με άλλα λόγια: «Η αλλαξοκωλιά στα ντουζένια της».

ΕΑΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΜΑΙ εύδρομα και ενάντια στο ό,τι ονοματίζεται ως κυπριακή λογοτεχνία (και περιορίζομαι σ’ αυτήν που γράφεται στην ελληνική γλώσσα), είναι γιατί δεν κουράζομαι και δεν πτοούμαι να μιλώ και να πράττω ως ένας, κατά πρώτο λόγο, εργάτης της ποίησης και ως ένας, κατά δεύτερο λόγο, πολίτης της νησιωτικής κρατικής οντότητας και πραγματικότητας που είναι η Κύπρος. Έχω χαρακτηριστεί μη συμβατικός, συγκρουσιακός, επιθετικός και μ’ άλλα «κοσμητικά», τα οποία ισχύουν και δεν ισχύουν. Μη συμβατικός, σε τι άραγε; Στις κρατικοδίαιτες σχέσεις που διατηρούν οι ομότεχνοι; Συγκρουσιακός, με τι άραγε; Με τον σάπιο και νεκρό οργανισμό που αποτελεί η κυπριακή λογοτεχνική παραγωγή; Επιθετικός, σε ή με τι άραγε; Στην κολακεία του μοιρολατρικού λακεδισμού ή με τη διαπλοκή του επαρχιακού κοσμοπολιτισμού; Τέλος και Αρχή των Πάντων: Καλή Ανάσταση, εύχομαι, από καρδιά ψυχής και πνεύμα σώματος.           

Σχόλια Πολιτισμικής Αντικατασκοπίας 3

Ο ποιητής Κώστας Ρεούσης στο Γραφείο Αντικατασκοπίας του Τάγματος της Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας, απαθανατισμένος από τον συγγραφέα Στέφανο Σταυρίδη, στις 29 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΩΝ εκδοτικών οίκων στο νησί αποτελεί μία πραγματικότητα. Όλοι όσοι υπάρχουν και δραστηριοποιούνται, είτε με παλαιότερες εκδόσεις του καταλόγου τους είτε με νεότερες, αποσκοπούν αποκλειστικά στην οικονομική εκμετάλλευση του κάθε επίδοξου συγγραφέα. Ουσιαστικά ντανιάζουν στις αποθήκες τους κούτες με βιβλία, πληρωμένα από ορδές ψωνισμένων «λογοτεχνών». Μία καλοστημένη εκδοτική επιχείρηση είναι κι αυτή των εκδόσεων «Αιγαίον» του Βάσου Πτωχόπουλου στη Λευκωσία, με συνεργούς τις εκδόσεις «Κουκκίδα» του Δημήτρη Δημόπουλου και τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» του Γιώργου Καραμπελιά στην Αθήνα. Σε συνεργασία, πλέον, με το βιβλιοπωλείο, καφενείο-μπαρ και στέκι γνωριμιών για σιτεμένες κυρίες, νέους στις καύλες τους, ζιγκολό κυπριακού τύπου ή ύφους κι ανίκανους μεσήλικες, «Το Έρμα», έχουν εξαπατήσει δεκαετίες τώρα το χώρο και τους ανθρώπους του βιβλίου. Το χάνι του Πάντζιαρου στις δόξες του.

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ κινηματογραφικά φεστιβάλ του νησιού, το «Εικόνες και Όψεις του Εναλλακτικού Κινηματογράφου», έδωσε ακόμη μία έκδοση της επιτυχημένης πορείας του, μέσα στο μήνα Φεβρουάριο, συμπληρώνοντας 17 χρόνια θεσμού ή θέσμιου στο πολιτιστικό ή πολιτισμικό «χωράφι» του τόπου. Με μειωμένο προϋπολογισμό, από τον κορβανά της κρατικής μηχανής, επιτέλεσε το σκοπό και στόχο του: να μυήσει κινηματογραφόφιλους ή μη, σε μία άλλη, ουσιαστικότερη, θέαση του κόσμου του σελιλόιντ. Τη θέαση αυτή, που απέχει άπειρα έτη φωτός από το σωρό του συρμού των κοσμικών, αχάπαρων και τυχάρπαστων δίποδων, των κυκλοφορούντων και σερνόμενων τα στενά της παλιάς πόλης Λευκωσίας για να ψωνιστούν και ψωνίσουν το ψώνιο τους.

ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ, περί πρωτοκλασάτων (sic!) εφημερίδων και πολιτιστικών συντακτών της νήσου Κύπρου: 1) Φιλελεύθερος, 2) Πολίτης, 3) Σημερινή, 4) Καθημερινή. Εάν η δημοσιογραφία που ασκούν αναφέρεται στην ουσία του πολιτιστικού, εάν όχι πολιτισμικού, ρεπορτάζ, προφανώς έχουνε μπερδέψει την ταβανόβουρτσα με τα δάχτυλα του πληκτρολογίου των γραμμάτων που νομίζουν πως χτυπούν. Πέραν της αντιγραφής-επικόλλησης των δελτίων Τύπου, που στην τελική πράττουν, και των καθοδηγούμενων (από τις γνωστές ομάδες πίεσης) συνεντεύξεων που κατασκευάζουν, έχουν το θράσος να εμφανίζονται και στη νεόκοπη εκπομπή περί πολιτισμού της τηλεοράσεως του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (Ρ.Ι.Κ.) -άλλη περίπτωση κι αυτή  χάχανων δημοσιογράφων και καλεσμένων-, εκφέροντας κι άποψη, ή καλύτερα: καταθέτοντας την τύφλα τους τη μαύρη, που είναι και το αδιάψευστο έως αδιάσειστο γεγονός των αστοιχείωτων λόγων κι ανύπαρκτων πράξεών τους.

Σχόλια Πολιτισμικής Αντικατασκοπίας 2

Ο ποιητής Κώστας Ρεούσης στο Γραφείο Αντικατασκοπίας του Τάγματος της Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας, απαθανατισμένος από τον συγγραφέα Στέφανο Σταυρίδη, στις 29 Οκτωβρίου 2017

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Η ΜΗ ΑΠΟΝΟΜΗ των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας του νησιού, στις κατηγορίες του «Μυθιστορήματος» και του «Νέου Λογοτέχνη». Τα βραβεία θεσπίζονται για να απονέμονται, κι έτσι πρέπει να γίνεται. Τώρα εάν οι εκάστοτε «σοφοί», που απαρτίζουν την κριτική επιτροπή, αποφασίζουν το αντίθετο, ίσως, να πρέπει να μας προβληματίσει -τόσο για το κύρος του θεσμού όσο και για την αξία του κάθε αυτού βραβείου. Με δυο κουβέντες: Τα βραβεία ή θα δίνονται (όπου κι αν δίνονται) ή θα καταργηθούν. Δεν υπάρχει μέση οδός.

ΔΥΝΑΜΙΚΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ στο ελλαδικό κοινό, μέσα από δύο ανθολογίες που κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε αθηναϊκούς εκδοτικούς οίκους. Η πρώτη από τις εκδόσεις «Κύμα», με επιμέλεια-ανθολόγηση των Γιώργου Χριστοδουλίδη και Παναγιώτη Νικολαΐδη, συγκεντρώνει ζώντες ποιητές από τη «Γενιά της Ανεξαρτησίας», «Της Εισβολής» και της «Αφθονίας και Κατοχής», παρουσιάζοντας ευσύνοπτα  μία άξια εκλογή της ποιητικής παραγωγής των τελευταίων δεκαετιών. Η δεύτερη από τις εκδόσεις «Βακχικόν», με επιμέλεια-ανθολόγηση του Λευτέρη Παπαλεοντίου, αφορά Κύπριους ποιητές και ποιήτριες κάτω των 40 ετών, συμπεριλαμβάνοντας και Τουρκοκύπριους «συντοπίτες» μας δημιουργούς. Συνωστισμός, λοιπόν, στο «ποιητικό πνεύμα» που παράγει η Νήσος, αναμένοντας να δούμε, και από αυτές τις προσπάθειες, το διαχωρισμό, τουλάχιστον, της ήρας και του σταριού.

ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟ ΘΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΑ στο σύνολό του το εγχείρημα του περιοδικού «Άνευ» με «Το Διήγημα των Έξι», εκδ. «Άνευ», Λευκωσία, Οκτώβριος 2018. Έξι καλοί σύγχρονοι ελληνοκύπριοι διηγηματογράφοι (Χρίστος Κυθρεώτης, Κωνστάντια Σωτηρίου, Γιώργος Τριλλίδης, Νένα Φιλούση, Στέφανος Σταυρίδης και Μυρτώ Αζίνα) συγγράφουν ένα διήγημα/νουβέλα ακολουθώντας κάποιους τυπικούς κανόνες. Η αντίρρησή μου έγκειται στην έλλειψη δημιουργικής επιμέλειας και διόρθωσης του τελικού κειμένου, η παρεμβολή του λόγου των συγγραφέων πριν από τα επιμέρους κεφάλαια που έχουν καλεστεί να συγγράψουν λειτουργεί αρνητικά και κόβει τη ροή της αφήγησης και η αποκάλυψη ευθύς εξαρχής ποιο κομμάτι έχει γράψει ποιος χάνει στα σημεία από τη μαγεία που θα μπορούσε να αναδυθεί από ένα κοινό-συνεκτικό κείμενο με ενδιαφέρον θέμα και άξια προσοχής μυθοπλαστική εξέλιξη.

          

Περιοδικό, «Το Πεζοδρόμιο», τχ. 4, Λευκωσία, Δεκέμβριος 2018, σ. 31

Σχόλια Πολιτισμικής Αντικατασκοπίας 1

Ο ποιητής Κώστας Ρεούσης στο Γραφείο Αντικατασκοπίας του Τάγματος της Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας, απαθανατισμένος από τον συγγραφέα Στέφανο Σταυρίδη, στις 29 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από την αυτοκτονία του Κώστα Καρυωτάκη (+21 Ιουλίου 1928), και ο Δήμος Πρέβεζας κάλεσε επίσημα και προσωπικά τον σκηνοθέτη Κύρο Παπαβασιλείου να προβάλει, στο πλαίσιο της τραγικής επετείου, την ταινία του «Οι εντυπώσεις ενός πνιγμένου» που αφορά στον ποιητή. Αθόρυβα ο σκηνοθέτης τίμησε τον Καρυωτάκη, τον εαυτό του και τους ανθρώπους που τον κάλεσαν. Από την εδώ μεριά, συμπαθής και πολυπράγμων ποιήτρια, απάγγειλε ποιήματα του αυτόχειρα, σε μουσικοποιητική βραδιά (sic), στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ Λάρνακας». Ο Κώστας Καρυωτάκης είναι σκληρός ποιητής και δεν προσφέρεται για παραθαλάσσιες εκδηλώσεις ηλιοκαμένων ή μπαϊλντισμένων από τη ζέστη εντόπιων τουριστών κι άλλων τινών αλλοδαπών.

ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ έλαβε το περιλάλητο «Γλωσσάρι Δημοσιογραφίας». Χρυσή ευκαιρία για τους δημοσιογραφικούς τενεκέδες και για τους αυτιστικούς πνευματικούς ταγούς του νησιού να γράψουν / δείξουν έκπληκτοι ή οργισμένοι τη συγκατάβαση ή αντίθεσή τους, αποφεύγοντας τεχνηέντως την ουσία όσων προσχεδιασμένα επιδιώκονται να επιβληθούν. Οι γελοίες παραιτήσεις των άνευρων λογοτεχνών που στελεχώνουν την Ε.Λ.Κ. και οι ακόμη πιο γελοίες αντιδράσεις της Ε.Σ.Κ. ευνοούν την εικόνα μιας παρδαλής και ξεπουπουλιασμένης όρνιθας.

Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗΣ της σύγχρονης κυπριακής ποίησης ως μίας αυτόνομης ποιητικής κατάθεσης στον ελληνόφωνο (sic)  κόσμο, αχθοφέρνει τις συμπλεγματικότητες μίας ενωτικής απόσχισης από το κύριο σώμα της «στιχοχάραξης» Ελλήνων. Μία συνωμοτική συγκατάθεση, επιρρεπών στην ηδονή των επαίνων ιθαγενών, εξακολουθεί να διαφημίζει την κυπριακή ποίηση ως μία διακορευμένη κόρη, π’ αναζητεί το μαστροπό της στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της υποτιθέμενης αυτονομίας των κρατών-μελών της. Το γούστο είναι πως έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας σ’ αυτόν τον τόπο: Έλληνες, Τούρκοι, Λατίνοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι κι άλλοι που δεν υπάρχει λόγος να κατονομαστούν.

Περιοδικό, «Το Πεζοδρόμιο», τχ. 3, Λευκωσία, Οκτώβριος 2018, σ. 31